Honey in Blue Sky

Update my Life

2012-02-16T20:36:00.002+07:00

                                                 (◡‿◡   ) ⓛⓞⓥⓔ   (◕‿◕✿)

Blog นี้เกือบจะเป็น Blog ล้างเสียแล้ว เหตุเพราะไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงเลยตั้งแต่

...เอ่อ ..ปี 2010 -_-" ต้องขอโทษ blog ล้างแห่งนี้อย่างสุดซึ้ง หากเป็นบ้าน

ก็เรียกได้ว่าปลวกกินกันไปยันหลังคาแล้ว

(ดีนะปลวกไม่กินกระเบื้อง ไม่งั้นหลังคาคุ้มฝนก็ไม่เหลือ)

จึงต้องมาปัดกวาดหยากไย่กันซะหน่อยตอนนี้ย้ายที่ทำงานใหม่มาได้ 2 เดือนกว่าแล้ว

เป็นบริษัทในฝันตรงที่ อยู่ใกล้บ้านมากสามารถเดินไปทำงานได้ อารมณ์ประมาณ

การ์ตูนญี่ปุ่นที่ เอริต้องเดินไปโรงเรียนและไปแอบเจอเคนคุงระหว่างทางได้

อย่างเนียนๆ ตอนนั้นเคยคิดว่าถ้าเป็นที่ประเทศไทย แล้วมาเดินนวยนาด

รับไอแดดยามเช้า นังเอริแกได้เหงื่อโทรม หัวเปียกไปเจอหน้าพี่เคนแน่หึหึ

เท่านั้นยังไม่พอ พอถึงกลางวันก็เปลี่ยนมารับบทวัลลียอดกตัญญู

เดินกลับบ้านมาหาข้าวให้ยายกิน

แต่เปลี่ยนเป็น ขอข้าวที่บ้านกินแทน ถึงแม้บริษัทจะเข้าแปดโมง แต่ก็สามารถ

ตื่นแปดโมงไปทำงานได้อย่างไม่น่าเกลียด ? (ได้ข่าวยังไม่พ้นโปร O_o')

เลิกงานก็ไม่ต้องรีบร้อนเบียดเสียดกลิ่นเหงื่อไคลบนรถเมล์

โหนต่องแต่งเป็นชะนีกลับบ้าน

เงินเดือนก็ไม่น่าเกลียดอะไร ถือว่าโอเคอยู่เหมือนกัน และยังมีเวลามานั่งแต่งนิยาย

(และอัพบล็อกซะที) อีกด้วย ความคืบหน้าของนิยาย ตอนนี้แต่งจบไปสองเรื่องแล้ว

กำลังเขียนภาคเสริมของเรื่องที่สองอยู่ และยังมีนิยายแปลของไต้หวัน

ที่ขนซื้ออีกมากมาย

ที่ยังไม่ได้อ่าน (/-''-)/ ┴┴   เรื่องใหม่มันก็ออกมาล่ออีกแล้ว

ประหยัดค่าเดินทาง+ค่าข้าว

มาหมดกับเรื่องแบบนี้สินะ ป.ล. ช่วงนี้สตาร์บัคซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง ฟาดกรุไป

ได้อีกรายการสินะ T^T เอาน่า ถ้าไม่ใช่เงินเสียบ้างค่าเงินมันจะลดลงเรื่อยๆ นะเออ

สรุป ชีวิตในตอนนี้ ถือว่าปกติสุขดีค่ะ ถ้าไม่นับเรื่องเจ็บไข้ได้ป่วยนิดหน่อย

ให้ได้คุ้มค่ากับประกันสังคมที่จ่ายไปน่ะนะ

ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ (2)

2012-02-15T20:40:00.002+07:00

ต่อจาก ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ(1)

ซึ่งเมื่อส่งไปแล้ว ก็ไม่ได้ติดตามผล เว็บอะไรยังจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ทว่าหลังจากนั้น เป็นปี เราก็ได้เห็นบทความนี้ อีกครั้ง ในรูปแบบของ forward mail *0* โอ้ววว ว แค่ชื่อเรื่องก็สะดุดหูแล้ว ทว่าเนื้อหา แปลกประหลาดขนาดนี้ ย่อมต้องจำได้อย่างแน่นอน แต่ทว่า ชื่อ บทความ มันไม่ใช่นี่หว่า ...แต่เนื้อหานี่มัน ใช่เลย ก็เลยลองเสิร์ทหา ดูในพี่กลู ใครเลยจะรู้ ว่าบทความนี้ก็ฮิตเหมือนกันแฮะ มีแปะอยู่หลายที่ และแต่ละที่ ไม่บอกที่มาของบทความ ? ไม่ให้เครดิตแก่ผู้แต่ง(ซึ่งก็คงไม่รู้ว่าใคร) อย่างน้อยอาจจะบอกว่าเป็นบทความที่ตัวเองไปเจอมาก็ยังดี
บางคนทำไม่รู้ไม่ชี้ ก๊อบมาเหมือนตัวเองเป็นคนเขียนซะอย่างนั้น แม้จะเคืองอยู่บ้าง แต่ก็คิดว่า การที่หลายๆ คนได้อ่านบทความที่เราเขียนก็ถือว่าเราได้รางวัลอย่างหนึ่ง ถ้าเขาอ่านแล้วรู้สึกดี ก็ทำให้เรารู้สึกดีไปด้วย หลายครั้งที่เห็น comment ที่ชอบบทความนี้ ชื่นชมผู้เขียน(ที่แอบอ้างไป) ก็ได้แต่ตื้นตันใจอยู่ในมุมมืด T^T แม้บางคนจะเอาบทความไปดัดแปลงบ้าง แล้วเนียนเป็นของตัวเอง แอบใส่คำใหม่เล็กๆ น้อยๆ ลงไปแล้วถือว่าเป็นคนแต่ง *0* แต่เราก็ปล่อยๆ เรื่องนี้ไป แต่มีอยู่บทความหนึ่ง ที่ทำให้รู้สึกไม่ดีที่สุด จนต้องมาระบายใน blog อยู่นี้

http://61.47.61.45/board/view.php?id=1674984

Credit : www.love4home.com

คำว่า “รัก” สั้นแต่บางคนใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเรียนรู้คำๆ นี้ อีกหลายๆ คนก็ต้องเสียอนาคตและบางคนถึงกับต้องจบชีวิตของตนเองก็เพราะคำนี้ ในขณะที่อีกหลายๆ คนดูเหมือนประสบความสำเร็จในการเรียนรู้คำว่า “รัก” มีชีวิตครอบครัวที่ใครๆ อิจฉา แต่จริงๆแล้วเจ้าตัวไม่ได้คิดเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย กลับพยายามดิ้นรนเพื่อเรียนรู้คำว่า “รัก” จนครอบครับสับสนวุ่นวาย ผมเชื่อว่าคนที่เกิดมาทุกคนนอกจากความรักที่ได้รับจากคุณพ่อคุณแม่และญาติ พี่น้องแล้วพวกเขาก็สนใจที่จะเรียนรู้คำว่า “รัก” อยู่ตลอดชีวิต ผมมีนิทานที่จะเล่าให้ฟังครับ หวังว่าเมื่ออ่านจบแล้วพวกเราคงได้เข้าใจและเรียนรู้คำว่า “รัก” ได้มากขึ้น เรื่องมีอยู่ว่า....

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งเหงาอยู่ริมรั้ว เธอมองดูกระถางต้นไม้ที่แห้งเฉา ดินแตกระแหง แต่ยังมีเมล็ดพืชงอกงามอยู่ในนั้น เธอเก็บเมล็ดพืชนั้นมาด้วยความสงสัย...อยากรู้ว่ามันงอกขึ้นมาได้อย่างไร?

..วันที่ 1 เธอนำเมล็ดพืชนั้นมาปลูกในกระถางใบใหม่..รอคอยวันที่มันจะเติบโต เธออยากเห็นเมล็ดพืชโตเร็วจึงรดน้ำจนล้นกระถาง..

..วันที่ 2 เธอเฝ้าดูการเจริญเติบโตของเมล็ดพืชนั้น..ทันใดนั้นก็มีปลาทองออกมาจากเมล็ด นั้น เด็กหญิงเอาปลาทองใส่ไว้ในโหลและคิดว่าคงรดน้ำมากเกินไปจึงเอากระถางไปใส่ ไว้ในเตาอบและเฝ้าดู

..วันที่ 3 เธอเปิดเตาอบออกดูเห็นลูกไก่เดินอยู่ในนั้น มันมองมาที่เธอและเดินตามเธอตลอดเวลา เด็กหญิงมีความคิดว่าควรจะใส่ปุ๋ยให้มันและเริ่มเทปุ๋ยจนหมดถุง และ..รอ

..วันที่ 4 มีริบบิ้นสีแดงออกมาจากเมล็ด เธอดีใจมากนำริบบิ้นมาผูกให้กับลูกไก่ แต่ละวันเด็กผู้หญิงจะเฝ้ารอดูว่าจะมีอะไรออกมาจากเมล็ดพืชอีก เธอมีความสุขกับการได้ดูแลเมล็ดพืช รดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดดที่แรงกล้า

...วันที่ 30 เด็กหญิงเบื่อที่จะรดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดด และดูแลต้นไม้ เธอรู้สึกไม่ตื่นเต้นกับสิ่งที่จะออกมาจากเมล็ดพืชนั้นเหมือนแต่ก่อน เธอทิ้งต้นไม่นั้นไว้โดยไม่สนใจมันอีก..ต้นไม้เริ่มแห้งเฉาใบไม้เริ่มเป็นสี เหลือง ไม่มีอะไรออกมาจากเมล็ดพืชอีก..

..วันที่ 180 ใบไม้เริ่มแห้งกรอบ ดินเริ่มแตกแยกเหมือนครั้งแรกที่เด็กหญิงเจอมัน..เธอเศร้าเสียใจอย่างมาก
..วันที่ 250 เด็กหญิงรดน้ำในปริมาณที่พอเหมาะ...เธอมีความหวังที่จะได้พบสิ่งที่ ทำให้ประหลาดใจอย่างที่เคยเป็น

..วันที่ 251 เธอนำกระถางมารับแสงแดดอ่อนๆตอนเช้าด้วยใจที่เบิกบานและเต็มไปด้วย ความหวัง

..วันที่ 252 เธอใส่ปุ๋ยและพรวนดินให้ต้นไม้ มีลูกไก่ที่ผูกริบบิ้นสีแดงและปลาทองในโหลอยู่ใกล้ๆ

..วันที่ 300 การเอาใจใส่ ดูแลอย่างใกล้ชิดของเธอทำให้ต้นไม้กลับมาออกใบเขียวชอุ่ม..และที่น่าประหลาด ใจคือ เมล็ดพืชกลายเป็นดอกสีแดงเล็กๆรูป ร่างคล้ายหัวใจ... เด็กหญิงตื่นเต้นดีใจกว่าทุกครั้ง

..วันที่ 340 เธอร้องเพลงและพูดคุยกับดอกไม้สีแดงนั้นทุกเวลาที่ว่าง เธอรู้สึกมีความสุขมาก..ที่ได้คอยเอาใจใส่โดยไม่ได้สนใจว่ามันจะกลายเป็น อะไรต่อไป..เด็กหญิงไม่คาดหวังให้ดอกไม้กลายเป็นสิ่งใด เธอเพียงทนุถนอมและดูแลมันอย่างดีที่สุด

..วันที่ 365 เด็กหญิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง กระถางตรงหน้าเธอไม่มีดอกไม้สีแดงรูปหัวใจอีกแล้ว ดอกไม้ที่เธอเฝ้าดูแลหายไป!!
..แต่เธอไม่เศร้า ไม่เสียใจ ไม่ร้องไห้ เพราะเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง เขาสามารถพูดคุยกับเธอ ยิ้มให้เธอ ไปทุกที่กับเธอ เข้าใจเธอ และเธอก็ไม่เคยเหงาอีกเลย......

" คุณรู้หรือยังว่าดอกไม้สีแดงรูปหัวใจกลายเป็นอะไร ? "

เด็กผู้หญิงใช้เวลา 1 ปี ในการเรียนรู้เรื่องความรัก และในที่สุดเธอเรียนรู้ว่า

1. ต้นไม้แห่งความรัก หากรดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดดที่จัด และดูแลต้นไม้มากจนเกินไปไม่ได้แปลว่ามันจะเจริญเติบโต แต่มันอาจกลายเป็นสิ่งที่เธอคิดไม่ถึง อาจดูน่าสนใจแต่สิ่งที่ได้มานั้นจะนำมาซึ่งความผิดหวัง เสียใจก็เป็นได้

2. การที่เราคาดหวังกับความรักมากเท่าไรเมื่อไม่เป็นอย่างที่หวังเราจะยิ่งเจ็บ ปวดมากเท่านั้น และถึงแม้เราจะยอมรับที่จะสูญเสียแต่ก็ไม่มีทางหนีจากความเจ็บปวดได้

3. ช่วงแห่งการดูใจกันหากจะรักใคร จงปลดปล่อย "คนที่รัก" ให้เป็นอิสระ หากรักนั้นย้อนกลับมา รักนั้นก็คือของเราและจะเป็นของเราตลอดไป หากรักนั้นมิได้กลับมา รักนั้นก็มิได้เป็นของเราตั้งแต่แรก

4. การเอาใจใส่กันเป็นสิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงให้ความรักคงอยู่ต่อไป

5. ไม่มีคำว่าสาย สำหรับความรักแท้ เพราะ “รัก” เริ่มต้นใหม่ได้ด้วย
-การรู้จักให้อภัย รู้จักลืมสิ่งที่เคยผิดพลาดระหว่างกัน
-การ รู้จักขอโทษ และไม่พยายามทำผิดอีก
-ความอดกลั้น อดทน ซึ่งถือเป็นความรับผิดชอบซึ่งกันและกัน
-ความเข้าใจซึ่งกันและกัน แล้วปรับความเข้าใจใหม่อยู่เสมอ
-ความไว้ วางใจกัน ต่างต้องรู้จักเคารพในสิทธิส่วนบุคคลของกันและกัน จงยืนอยู่ด้วยกัน แต่ว่าอย่าใกล้กันนัก เพราะว่า ต้นไม้ใดๆ ก็ไม่อาจเติบโตใต้ร่มเงาของกันได้
- ความเสียสละ ไม่ยึดติด ไม่เรียกร้อง และปราศจากเงื่อนไข

คุณล่ะใช้เวลาเท่าไรในการทำความรู้จักและพยายามเข้าใจในคำว่า "รัก".....

และคำว่า "รัก" ของคุณเป็นเช่นไร ?

ดอกไม้สีขาวของตูไฉนกลายเป็นแดงไปได้ ? ข้อสรุปทั้ง 5 โดยเฉพาะข้อ 5 มันไม่ใช่นี่หว่า (ถึงแม้ข้อ อื่นจะใกล้เคียง แต่ก็ถูกแต่งเติมไปมาก) แถมเขาได้เครดิตด้วยนะ *0*

แต่เอาเถอะ อย่างน้อยเราก็ได้ทำในสิ่งที่อยากทำมาตั้งแต่เห็นบทความตัวเองถูกเผยแพร่ โดยมีชื่อคนอื่นเป็นคนแต่งแล้ว นั่นคือ ได้บอกออกไปซะทีว่าบทความนี้ ข้าพเจ้าเป็นคนร่างมันขึ้นมาเอง ที่บอกว่าร่างนี้เพราะใช้วิธีด้นสดจริงๆ ไม่มีเซฟเก็บไว้เกลาแต่อย่างใด จึงมีความรู้สึกว่า ภาษายังไม่ถูกใจเท่าไหร่ และอาจมีบางคนจับผิดว่าเราขี้ตู่ เอาผลงานลึกลับไม่มีที่มาที่ไปมาเป็นของตัวเอง -_-“ นี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่เวลาไปเจอ blog คนอื่น หรือเว็บสาธารณะอื่น โพสบทความตัวเองไว้ แล้วแอบอ้างว่าเป็นคนแต่ง (มันคงไม่คิดว่าเจ้าของเขาจะมาเจอ) แล้วไม่อยากจะไปเม้นท์ว่า นี่มัน ‘บทความ’ เค้าเอง เพราะไม่อยากจะไปทะเลาะกับเจ้าของกระทู้ หรือ พลพรรค ที่หลับหูหลับตาเข้าข้างเจ้าของกระทู้ เพียงเพราะเป็นเพื่อนกัน รู้จักกันมานานในโลกออนไลน์(?) เขาไม่ทำแบบนั้นหรอกแกอย่ามาแอบอ้าง สร้างกระแส เม้าท์มอยส์ ใส่ร้ายนะยะ

อย่างน้อยบทความนี้ ก็ได้บอกที่มาที่ไป ของบทความ 365 วัน ......แหละว่าเป็นมาอย่างไร และใครเป็นคนแต่ง แต่อีกเรื่องหนึ่งที่อยากบอกและเป็นความคิดที่ขัดแย้งในใจตัวเองอยู่เหมือนกันในการจะบอกเรื่องนี้ออก

สื่อ ก็คือ

บทความ ไม่สำคัญว่ามีแหล่งที่มาจากไหน ไม่จำเป็นต้องรู้ว่าผู้แต่งคือใคร เพียงแต่คุณอ่านมันแล้วชอบหรือไม่ แค่ความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่อบทความแค่นั้นผู้เขียนก็ซาบซึ้งแล้วค่ะ

By Honey Be Love

ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ (1)

2012-02-15T20:28:00.010+07:00

ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ > เปรียบได้กับการอ่านบทความที่ไม่ลงชื่อผู้แต่งไว้ ทำให้เราไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ประพันธ์บทความนี้ และเจ้าของบทความก็ไม่รู้ว่ามีใครบ้างที่อ่านบทความของเขา สองฝ่ายต่างไม่รู้จักกันแต่มีความรู้สึกร่วมกันผ่านบทความ เป็นเรื่องอัศจรรย์ในโลกออนไลน์ที่น่าพิศวงจริงๆ ค่ะ

การที่ใครสักคนจะเข้ามาหาบทความต่าง ๆ ในโลกอินเตอร์เน็ต อ่านเพิ่มความรู้ หรือ ใช้เป็นกำลังใจในเรื่องอะไรก็ตาม หากมันช่วยทำให้เกิดความรู้สึกดีๆ ต่อบทความและเลยไปถึงเจ้าของบทความด้วยก็คงจะดีไม่น้อยนะคะ

เราก็เป็นอีกคนหนึ่ง ที่เคยเขียนบทความไว้หลายบทความ แต่อาจไม่มีใครรู้ว่าหนึ่งในบทความเหล่านั้นมีเรื่องนี้อยู่ด้วย

365 วัน .... (ที่จุดๆ ไว้เพราะเขียนไว้ตั้งแต่ปี 46 ค่ะ บอกตรงๆ ว่าจำไม่ได้เหมือนกัน) 365 วันกว่าจะรู้จักคำว่ารัก < แต่อันนี้น่าจะใกล้เคียงสุด หรือมันคือ อันนี้เลยก็จำไม่ได้เหมือนกัน หลายคนคงงงว่า บ๊ะ ! ชื่อ บทความเอ็งยังจำไม่ได้ แล้วจะมาตู่ เอาว่าเป็นคนเขียนได้ยังไงกันฟะ

ถ้าอย่างนั้นมาพูดถึงบทความนี้กันดีกว่าว่ามีที่มาที่ไปอย่างไร

เรื่องนี้เริ่มต้นที่ห้องคอมพิวเตอร์ ของภาควิชา บริหารธุรกิจเกษตร (ทางการไปหรือเปล่า?) วันนั้นเป็นวัน Present Project จบ ของนักศึกษาชั้นปีที่ 4 ซึ่งมีความกระตือรือร้นมากถึงขั้น เปิดเว็บฯดูเล่น (?) ขณะรอกลุ่มอื่น present และแล้วก็ได้กดมั่วซั้วไปเข้าเว็บไซต์หนึ่งเข้า ซึ่งตอนนั้นมีประกวดบทความชิงรางวัล

ตอนนั้นเข้าไปล็อกอินด้วยชื่ออะไรก็จำไม่ได้ รู้เพียงว่าพอเปิดหน้าที่ทางเว็บเปิดไว้ให้โพสบทความได้ ก็พิมพ์มันสดๆ ลงไปในนั้นเลย ไม่มีการลองพิมพ์ใน word หรือ notepad ก่อนแต่อย่างใด เพราะไม่ได้เตรียมตัวไปคว้ารางวัลอะไรขนาดนั้น อารมณ์ตอนนั้นแค่ครึ้มอกครึ้มใจ อยากพิมพ์บทความเกี่ยวกับความรัก ก็แค่นั้น ใจความดังว่า....

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งเหงาอยู่ริมหน้าต่าง เธอมองดูกระถางต้นไม้ที่แห้งเฉา ดินแตกระแหง แต่ยังมีเมล็ดพืชงอกงามอยู่ในนั้นเธอเก็บเมล็ดพืชนั้นมาพินิจ....พร้อมกับ อยากรู้ว่ามันจะงอกขึ้นมาเป็นอะไร? ดังนั้น

วันที่ 1

*เธอจึงนำเมล็ดพืชนั้นมาปลูกในกระถางใบใหม่...แล้วรอคอยวันที่มันจะเติบโตด้วยความที่เธออยากเห็นเมล็ดพืชโตไวไวเธอจึงรดน้ำจนล้นกระถาง

วันที่ 2

เธอเฝ้าดูการเจริญเติบโตของเมล็ดพืชนั้น ทันใดนั้น.ก็มีปลาทองออกมาจากเมล็ดนั้นเด็กหญิงเอาปลาทองตัวนั้นใส่ไว้ในโหลและเธอคิดว่า เธอคงรดน้ำมากเกินไปดังนั้นเธอจึงเอากระถางไปใส่ไว้ในเตาอบและเฝ้าคอย

วันที่ 3

เธอเปิดเตาอบออกมาดู และก็เห็นลูกไก่เดินอยู่ในนั้นมันมองมาที่เธอและก็เริ่มเดินตามเธอตลอดเวลาแล้วเด็กหญิงก็มีความคิดว่าเธอควรจะใส่ปุ๋ยให้มันแล้วเธอก็เริ่มเทปุ๋ยใส่ต้นไม้นั้นจนหมดถุง และ...ก็ตั้งตารอ

วันที่ 4

มีริบบิ้นสีแดงออกมาจากเมล็ด เธอดีใจมากนำริบบิ้นมาผูกเป็นโบว์สวยให้กับลูกไก่ในแต่ละวันที่ผ่านไป...เธอจะเฝ้าคอยด้วยความหวังว่า....จะมีอะไรออกมาจากเมล็ดพืชอีกไหม? ...เธอมีความสุขกับการได้ดูแลเมล็ดพืช รดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดด

วันที่ 30

เด็กหญิงเริ่มเบื่อที่จะรดน้ำและดูแลต้นไม้ต้นนั้นเธอไม่ตื่นเต้นกับสิ่งที่จะออกมาจากเมล็ดพืชนั้นเหมือนแต่ก่อนเพราะเหตุนั้นต้นไม้ก็เริ่มแห้งเฉาใบไม้เริ่มเป็นสีเหลืองและแล้วก็ไม่มีอะไรออกมาจากเมล็ดพืชนั้นอีก...

วันที่ 180

ใบไม้ที่ติดตามขั้วเริ่มแห้งกรอบดินที่เคยชุ่มเริ่มแตกระแหงเพราะขาดน้ำเหมือนเมื่อครั้งแรกที่เด็กหญิงเจอมัน...เมื่อเธอมาดูอีกครั้งต้นไม้ก็เหี่ยวเฉาจนเกือบจะตายเธอจึงเศร้าเสียใจอย่างมาก

วันที่ 250

เด็กหญิงกลับมาให้ความสนใจต้นไม้นั้นอีกครั้ง เธอเริ่มรดน้ำในปริมาณที่พอเหมาะและมีความหวังที่จะได้พบสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจอย่างที่เคยเป็น

วันที่ 251

เธอนำกระถางมารับแสงแดดอ่อนๆ ตอนเช้า ด้วยใจที่เบิกบานและเต็มไปด้วยความหวัง

วันที่ 252

เธอใส่ปุ๋ยอย่างพอเหมาะและพรวนดินให้ต้นไม้ด้วยอารมณ์สดใส โดยมีลูกไก่ที่ผูกริบบิ้นสีแดงและปลาทองในโหลอยู่ใกล้ๆ

วันที่ 300

การเอาใส่ใจ ดูแลอย่างใกล้ชิดของเธอ ทำให้ต้นไม้กลับมาออกใบเขียวชอุ่มอีกครั้งหนึ่งและสิ่งที่น่าประหลาดใจคือ เมล็ดพืชกลายเป็นดอกสีขาวเล็กๆ รูปร่างคล้ายหัวใจ เด็กหญิงตื่นเต้นและดีใจกว่าทุกๆครั้ง

วันที่ 340

เธอร้องเพลงและพูดคุยกับดอกไม้สีขาวนั้นทุกเวลาที่ว่างเธอรู้สึกมีความสุขมาก..ที่ได้คอยเอาใจใส่โดยลืมไปสนิทว่ามันจะกลายเป็นอะไรต่อไป..เด็กหญิงไม่คาดหวังให้ดอกไม้กลายเป็นสิ่งใดอีกเธอเฝ้าทะนุถนอมและดูแลมันอย่างดีที่สุด

วันที่ 365

เด็กหญิงนั่งอยู่ริมหน้าต่างกระถางตรงหน้าเธอไม่มีดอกไม้สีขาวรูปหัวใจอีกแล้วดอกไม้ที่เธอเฝ้าดูแลหายไปแต่เธอไม่เศร้า ไม่เสียใจ ไม่ร้องไห้เพราะเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่างเขาสามารถพูดคุยกับเธอ ยิ้มให้เธอ ไปทุกที่กับเธอเข้าใจเธอ และหลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยเหงาอีกเลย.....

***คุณรู้หรือยังว่าดอกไม้สีขาวรูปหัวใจกลายเป็นอะไร****

เด็กหญิงคนนั้นใช้เวลา 1 ปี ในการเรียนรู้เรื่องความรัก

และเธอก็ได้เรียนรู้ว่า

* เมื่อเธอรดน้ำมากๆ

ไม่ได้แปลว่ามันจะเติบโตเร็ว มันอาจกลายเป็นสิ่งที่เธอคิดไม่ถึงก็เป็นได้

* การเอาใจใส่กันเป็นสิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงให้ความรักคงอยู่ตลอดไป

* การรอคอยเมื่อครั้งแรกเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

แต่นานเข้าจะกลายเป็นความท้อแท้และเบื่อหน่าย

* ถึงเรายอมรับที่จะสูญเสียแต่ไม่มีทางหนีจากความเจ็บปวดได้

* ไม่มีคำว่าสาย สำหรับความรัก เราเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ

* การที่เราคาดหวังกับความรักมากเท่าไร

เมื่อไม่เป็นอย่างที่หวังเราจะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น

คุณหล่ะใช้เวลาเท่าไรในการทำความรู้จักและพยายามเข้าใจในความรัก

“ความรัก” ไม่มีข้อปฏิบัติที่ตายตัว

แต่ละคนจึงต้องค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง ตามวิธีที่แตกต่างกัน...

อ่านต่อได้ที่ ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ (2)

By Honey Be Love

5 เดือน กับ 1 ปี

2010-04-15T16:25:00.002+07:00

หลังจากการสอบ TOT ได้ผ่านพ้นไปมีเหตุการณ์หลายอย่างที่น่าจดจำ มีความรู้เล็กน้อยที่ได้เรียนรู้และประสบการณ์ใหม่ที่เข้ามาในชีวิต..

ตอนนี้ผมเป็นคนว่างงาน ในขณะที่ Honey มีงานทำซะแล้ว
ผลสอบ TOT ผมสอบได้เพียงตัวสำรองและ Honeyได้ทำงาน
ใน TOT แบบไม่ทันตั้งตัว ทำให้ผมรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ทำงาน
ที่ TOT ขึ้นมากเลยทีเดียว(T_T) แต่ผมก็ดีใจและยินดีที่ Honey
ได้ทำงานและยังเป็นสถานที่ใกล้บ้านผมทำให้ผมไปหาเธอได้บ่อยๆ
^^ และได้ประสบการณ์และความมั่นใจในการขับรถมากขึ้นด้วย

ในวันที่ 4 เมษายนที่ผ่านมาถือได้ว่าเป็นวันพิเศษวันหนึ่งสำหรับผม
เพราะเป็นวันที่ ผมและHoney ได้ตกลงคบหากัน เมื่อ 1 ปีที่แล้ว
ผมยังจำเหตุการณ์ความรู้สึกและประโยคสนทนาต่างๆได้ดี
เรื่องราวในวันนั้นเป็นจุดกำเนิดความรักหนุ่มสาวสำหรับผม
ผมมีความสุขที่ได้คิดถึงวันนั้น และรู้สึกดีใจที่ได้มีวันนั้น
พิมพ์ถึงตรงนี้ ก็รู้สึกอยากบอก Honey ของผมว่า ผมรักเธอจังเลย(L)
(ท่านผู้อ่านอย่าเพิ่งอ้วกนะ >_< ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ) ดังนั้น
ทุกวันที่ 4 ผมมักจะมีของหรือทำอะไรพิเศษให้เธอเสมอ เป็นสิ่งเล็ก
น้อยที่อยากให้เธอรู้ว่าผมยังรักเธอและไม่ลืมวันที่เราได้เริ่มรักกัน
และหวังว่าให้เธอไม่ลืมช่วงเวลาดีๆที่ผ่านมาของเราเช่นกัน^^

ในวันที่ 6 เมื่อ 5 เดือนที่แล้วมีเหตุการณ์ครั้งสำคัญที่ผมต้องจดจำ
เหตุการณ์ที่มีได้เพียงครั้งเดียวในชีวิตของผม..เป็นวันที่ผมได้มีแฟน
เป็นครั้งแรก .... ในห้องที่มีแสงแดดอ่อนๆสาดส่องทะลุม่าน อากาศ
เย็นสบาย ฉันยิ้มให้เธอและพูดประโยคที่อยากพูดมานานออกไป
เธอยิ้มกลับมาและพยักหน้าตอบรับโดยไม่เสียเวลาฉุกคิด
ฉันจับมือของเธอ มองนัยน์ตาคู่นั้น ตอนนี้ฉันยังจำภาพในวันนั้นได้ดี
เหมือนภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซ้ำๆจนติดตา เพราะฉันมักคิดถึงมันเสมอ
Good memory .....

ดังนั้นในวันที่ 4-6 ของทุกเดือนผมจึงอยากเจอเธอเป็นพิเศษ เพื่อได้ให้
อะไรพิเศษแก่เธอ และสร้างเสริมชีวิตรักเล็กๆของเรา (อยากบอกรัก Honey
อีกละ ^3^) ในเดือนนี้จึงถือได้ว่าเป็นการครบรอบ 1 ปีที่เราคบกันและ 5 เดือน
ที่ได้เป็นแฟนกัน และเป็นเดือนเกิดของเธอด้วย *o* ฉันตั้งใจทำอะไร
หลายอย่าง อยากไปสถานที่ที่เรานั่งคุยกันวันนั้น อยากมอบดอกไม้ซักช่อ
แบบโรแมนติก อยากทำหลายอย่างที่ตั้งใจทำด้วยกัน อยาก...ฯลฯ
แต่คงทำได้ไม่หมด >_< แต่สิ่งที่ฉันอยากทำมากที่สุดคือการทำให้เธอ
ยิ้มได้ทุกวัน ^^ วันครบรอบ 1 ปีที่ไม่ได้พิเศษอะไรมาก แค่ช่อดอกไม้ 1 ช่อ
จดหมายหนึ่งฉบับ และไอ้หนุ่มแว่นที่ยิ้มแฉ่งทุกครั้งที่เจอเธอ กับความรู้สึก
รักๆๆ คิดถึง ไม่รู้ว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร แต่รู้ไว้ว่าเป็นวันที่ฉันมีความสุขจริงๆ

สุดท้ายนี้ผมอยากบอกว่า
ผมไม่ได้เป็นคนที่เห้อวันพิเศษต่างๆ และเหมือนที่หลายคนคิดเรานั้นควรทำดีให้แก่กันทุกวัน แต่ผมมีความรู้สึกอยู่อย่างหนึ่งว่า การมีวันพิเศษบ้าง วันพิเศษที่ไม่เหมือนวันที่เรารักกันทุกวัน วันพิเศษที่เป็นวันที่เราตั้งใจทำสิ่งใดเพื่อคนคนหนึ่ง เป็นเหมือนสิ่งเตือนใจกระตุ้นให้เรายังคงไม่ลืมวันที่เราเลือกที่จะรักใครซักคน วันที่เรารู้สึกว่ารักคืออะไร...

Good Love, are you
Blue Sky

การใช้ชีวิตในวัยทำงาน

2010-04-10T01:04:00.000+07:00

ตอนนี้ฉันเริ่มทำงานมาได้ หนึ่งเดือนกับอีก 9 วันแล้ว
งานก็ไม่มีอะไรร้ายแรงมาก แค่ต้องทนฟังการบ่น ๆ
บ้างบางครั้ง ต้องนอนเร็วกว่าปกติตื่นเช้ากว่าทุกวัน
แต่ก็ได้ไปกินข้าวกับโต๊ะโตะบางวัน ก็โอเค แอบอู้ได้
เข้างานช้า อิอิ แต่ก็รับผิดชอบอยู่นะ ทำงานได้ตามเป้า
คือตามงานได้หมด แต่เค้าจะส่งงานมาให้หรือเปล่า
อีกเรื่อง ! เหอะ ๆ ยังไงก็มีประสบการณ์ การทำงานกับ
สิ่งที่ควบคุมไม่ได้ (คนนั่นเอง) ไว้ก่อนมันต้องใช้กับ
ทุกงานอยู่แล้ว ศรัญญาสู้ๆ นะคะ ^^

su su !! win win !!

lovely GrandPa 2

2010-02-24T01:56:00.001+07:00

กลางดึกคืวันศุกร์เวลาประมาณเกือบเที่ยงคืน ฉันนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์

เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น เวลานี้จะมีใครนอกจาก ร.พ. ในเวลานั้นเสียงโทรศัพท์

จาก ร.พ. เป็นสิ่งที่ทุกคนในบ้านกลัวที่สุด ยิ่งโทรมาเวลาฉุกเฉินแบบนี้ก็ยิ่งไม่

อยากรู้ ฉันพยายามจับใจความที่แม่พูดโต้ตอบกลับไปด้วยใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

มันรู้สึกหวิวๆ บอกไม่ถูกแล้วแม่ก็รีบไปแต่งตัว บอกแค่ว่า ร.พ.โทรให้ไปดูคนไข้

ฉันตัดสินใจโดยไม่คิดเลยว่าต้องไปด้วย แล้วรีบขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างบน

ตอนนั้นก็คิดถึงคำพูดที่แม่ถ่ายทอดจากพยาบาลให้ฟังว่า ญาติจะเข้าไปดูคนไข้มั้ย

ไปดูอาการหน้าห้อง มันหมายความว่าอย่างไร ?? ทำไมต้องไปดูอาการตอนนี้

ขณะยืนรอน้าข้างบ้านไปพร้อมกัน ใจฉันก็คิดไปต่างๆ นาๆ ไม่รู้ที่หน้าห้องฉุกเฉิน

เกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ที่เตียงคนไข้เป็นอย่างไรบ้าง ดวงตาเหม่อลอยและความคิดที่

สับสนนั้นไม่ได้ช่วยให้ได้คำตอบอะไร จนกระทั่งทุกคนได้ขึ้นรถออกจากบ้านมา

เรื่องที่คุยกันในรถ ก็มีแต่เรื่องขอพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย สวดมนต์ภาวนาอ้อนวอน

ในใจฉันอยากให้ตาอดทนอีกนิดรอให้ผ่านคืนนี้ไปให้ได้ รอให้หมอมาดูอาการ รอให้

ทุกอย่างดีขึ้น รอให้หายเจ็บป่วยแล้วเรา ..จะกลับบ้านด้วยกัน

เมื่อถึงหน้า ร.พ.ทุกคนต่างรีบลงมาก่อนให้น้าเอารถไปจอด ฉันและแม่รีบเดินจนเกือบ

เรียกได้ว่าวิ่งไปที่ห้องฉุกเฉิน พอเราทั้งหมดเข้าไปดูตาพยาบาลอธิบายอาการให้ฟัง

แต่ฉันฟังอะไรไม่รู้เรื่องจริงๆ ไม่รู้เค้าตามพวกเรามาทำไม อาการตาแย่แค่ไหนแล้ว

แต่แล้วพยาบาลก็ให้เราไปรออยู่ที่พักญาติด้านนอก ฉันรู้สึกเคืองในใจอย่างมาก ก็ใน

เมื่อเรียกมาแล้วให้รอกระวนกระวายอยู่นอกห้องทำไมวะ ทุกคนรออยู่ที่โซฟาจนประมาณ

ตีสองฉันชวนแม่เข้าไปดูตา ฉันยืนมองตาที่เหมือนจะไม่รับรู้อะไร แต่ที่ฉันข้องใจคือ

ตอนนี้ตารู้สึกเจ็บปวดหรือเปล่า ?? ดวงตาตอนนี้เหมือนไม่ตอบสนองอะไรแล้วฉันเริ่มจะ

ใจไม่ดี แต่ก็ต้องกลับออกไปรอข้างนอก จนแม่บอกว่าตีสี่ค่อยมาหาตาใหม่นะ

ฉันนั้งหลับคาโซฟาด้วยความอ่อนเพลีย จนตีสี่จะชวนแม่เข้าไปหาตา แต่แม่บอกเค้าจะเช็ดตัว

คนไข้ให้รอเดี๋ยว ก็เลยจะรอจนหกโมงเช้าพอยายมาตอนเช้าพวกเราก็พากันไปเยี่ยมตาอีกครั้ง

เมื่อไปล้อมรอบเตียง เราสังเกตเห็นน้ำสีแดงไหลย้อนออกมาทางสายยาง น้าถามพยาบาลว่า

นี่น้ำอะไร "คนไข้เลือดออกค่ะ เพราะหัวใจหยุดเต้นไปแล้วรอบนึงแล้วปั๊มขึ้นมา แต่คนปั๊มเป็น

ผู้ชายแรงเยอะ อาจทำให้ซี่โครงหักได้หรือข้างในบอบช้ำ และคนไข้ก็ไม่ฉี่เลยให้น้ำเกลือให้ยา

ไปเยอะมากแต่ไม่ถ่ายออกมา ตอนนี้มันเลยย้อนออกมาอย่างที่เห็น" น้ำสีแดงผสมกับยาและ

อาหารทะลักออกมาไม่หยุดและเริ่มเปื้อนเตียง ทุกคนรีบพายายออกไปข้างนอกเพราะไม่อยาก

ให้เห็น ฉันก็รีบออกไปเหมือนกันเพราะไม่อยากเห็นภาพนั้น แล้วพยาบาลก็ขอให้เราออกไปข้าง

นอก เพราะจะทำความสะอาดคนไข้ ฉันนั่งอยู่ที่โซฟาตัวเดิมไม่รู้จะพูดอะไรไม่รู้ว่าควรคิดอะไร

ฉันต้องร้องไห้ หรือทำจิตใจให้เข้มแข็งกันแน่ ไม่นานพยาบาลก็วิ่งออกมาบอกว่า "คนไข้หัวใจ

เต้นอ่อนแล้วค่ะ" ทุกคนกรูกันเข้าไปอีกครั้ง ฉันมองเครื่องมือแพทย์ที่มีสายระโยงระยางเต็มไปหมด

ไม่รู้อะไรเป็นอะไร เส้นไหนไว้ทำอะไร แต่ตัวเลขบอกอัตราการเต้นของหัวใจที่ค่อยๆ อ่อนลงเรื่อยๆ

มันทำให้ฉันใจหาย

TOT

2010-02-13T03:21:00.048+07:00

TOT สามตัวอักษร ที่ดูแล้วหมายถึงอาการเศร้าอ้าปากน้ำตาเล็ด
แต่ตอนนี้ในชีวิตฉันมันหมายถึง บริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน) ซึ่งฉันกำลังจะสมัครเข้าทำงานที่นี้และแน่นอน BlueSky สมัคร My Honey ก็สมัครด้วยเช่นกัน^_^ แต่ด้วยความนูปหรือซวยก็มิอาจพิสูจน์.. เราได้สมัครในตำแหน่งเดียวกัน ซึ่งรับแค่ 1 คน *o* เอาน่า ใครได้ก็ดีทั้งนั้น ขอให้ได้แล้วกัน ^.^ แต่ด้วยสาเหตุนี้ทำให้เราได้มานัดนั่งติวหนังสือด้วยกัน(L) วันแรกที่ติวคือ วันที่ 4 กุมภาพันธ์ สถานที่ติว McDonald's โรงแรม Marriott Resort & Spa กรุงเทพ

วันนั้นเป็นวันครบรอบวันคบกันของเราสองคน (10 เดือนแล้วนะ ^^)

เราสั่งเบอร์เกอร์มากินคนละชุด พร้อมไก่วิง 4 ชิ้น นั่งตั้งแต่เที่ยงจนค่ำ (เพิ่งรู้ว่าซื้อโค้ก 1.25 ลิตร ถ้ามีแก้วน้ำของ Mc จะสามารถไปเติมน้ำแข็งเปล่าได้เรื่อยๆ ^o^ ) ใช้เวลาส่วนใหญ่กับการกินและวาดรูป คุยเรื่องนิยาย *o* แต่ก็อ่านหนังสือได้ไม่น้อย(และไม่มาก -_-") อาหารเย็นที่กินด้วยกันคือข้าวหน้าเป็ดและข้าวหน้าเป็ดพะโล้ -คิดถึงเธอจัง- >_<

วันที่สองห่างจากวันแรก 7 วันเรานัดติวกันที่เดิม BlueSky เดินทางไปอย่างรวดเร็ว(แต่ก็สายอยู่ดี T_T) My Honey ใส่ชุดสี่ชมพูลวดลายไม่คุ้นตา(คล้ายผ้าปาเต๊ะ) แต่ก็ดูน่ารักเหมือนเดิม วันนี้มีเซอร์ไฟร์แอบจ๊ะเอ้! ณ มุมตึก อิอิ วันนี้นั่งติวกันใกล้ทางเข้าด้านข้าง(ใกล้ที่ทิ้งขยะด้วย -_-) วันนี้ได้ติวกันจริงจังซะที My Honey ทำคะแนนจากบททดสอบได้ไม่น้อย วันนี้เราสั่งอาหารชุดเดิม และนั่งสวีทเหมือนเดิม >_< ขากลับแวะกินอาหารร้านเดิม แต่ BlueSky สั่งข้าวมันไก่ เราอำลากันด้วยความคิดถึง อีกสามวันเจอกันนะ ^^

ณ Mc แมริออท

นั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบ วันที่ 14 กุมภา

TOT หวังว่าคนใดคนหนึ่งจะสอบได้นะ

การได้งานทำ จะทำให้รู้สึกมีแก่นสารขึ้นหรือเปล่า

(ถ้าได้ทำจริงๆ อาจเสียใจก็ได้ ฮือๆ)

ขอให้เราทั้งคู่ โชคดีแล้วกันนะ

คัดลอกจากสมุดวิชา EXERCISE BOOK (ENG.026ก)

ด้วยโดนัทรูปใจและจดหมายสองฉบับ.. Love""" จ๊ะ

Wish Good Luck

lovely GrandPa

2010-02-10T00:03:00.002+07:00

in memorise

เช้าตรู่ของวันเสาร์ ที่ 16 ม.ค.53 ฉันนั่งรถกลับจากโรงพยาบาล

เวลาตอนนั้นคือ ประมาณเกือบ 8 โมงเช้า สองข้างทางที่รถผ่าน

ฉันเฝ้ามองดูผู้คนที่ใช้ชีวิตยามเช้าตามปกติ พวกเค้าคงทำกิจวัติ

ประจำวันเหมือนเดิม มีเพียงครอบครัวเรา ที่ไม่เหมือนเดิม......

ระยะทางระหว่างรพ.ถึงบ้านนั้น ฉันรู้สึกว่ามันไกลเหลือเกินตลอดทาง

ฉันยังคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่เรื่องจริง นี่มันคงเป็นเหมือนฝันร้าย

ที่แค่ฉันตื่นขึ้นทุกอย่างก็จะกลับมาเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่

...ตอนประมาณ 7 โมงฉันและบางคนในครอบครัวยืนอยู่รอบๆเตียง

คนไข้ พวกเราแม้รู้อยู่แก่ใจว่าอาการของตาเป็นเช่นไรในตอนนี้

แต่มันเกินจะรับได้จริงๆ ทุกคนต่างเข้าไปบอกลาเป็นครั้งสุดท้าย

ใกล้ๆกับหูตา แต่ฉันยืนนิ่งอยู่ปลายเตียง มือจับปลายเท้าตาไว้ ฉัน

ไม่ได้พูดสิ่งใดออกไป แต่สิ่งที่คิดอยู่ในใจคือ "รักตานะ รู้ใช่มั้ย"

คลื่นหัวใจเต้นอ่อนลงเรื่อยๆ พอเป็นศูนย์ ทุกคนร้องไห้ออกมา
เสียงสะอื้นรอบเตียงดังขึ้น น้ำตาของฉันไหลออกมาแต่ไร้เสียงใดๆ

ฉันมองตา ลูบขาตาไปมา กราบเท้าท่านเป็นครั้งสุดท้าย และเดิน

ออกมาจากห้อง ICU ในใจยังคิดว่าท่านยังไม่ตาย อาจมีใครมาช่วย

ปั๊มหัวใจท่านอีกครั้ง เดี๋ยวพยาบาลต้องวิ่งออกมาแล้วบอกว่า

"หัวใจเต้นแล้วค่ะ" ฉันยังคงนั่งอยู่หน้าห้อง ICU แต่แยกตัวออกมา

ให้ผู้ใหญ่จัดการเรื่องต่างๆ ซึ่งต้องรอหมอมาตรวจและเซ็นต์ออกใบ

มรณะอีกที ในหัวฉันยังไม่คิดเรื่องอื่น นอกจากมองไปนอกหน้าต่างคิด

เรื่องราวต่างๆมากมายที่ผ่านมา ทุกเรื่องราวไม่มีลำดับ พวกมันพยายาม

แทรกตัวเข้ามาในความคิดของฉัน ฉันนิ่งไปนานกว่าจะเริ่มรู้สึกถึง

ความว่างเปล่า แล้วน้ำตาก็เริ่มไหลอีกครั้ง คราวนี้ฉันสะอื้นตัวโยน

เหมือนกับฉันเพิ่งจะรับรู้ว่า เลข 0 ในห้อง ICU นั้นหมายถึงอะไร

แผ่เมตตาให้ศัตรู

2010-02-02T01:43:00.012+07:00

เครดิต : ปิยโสภณ
เผยแพร่เป็นธรรมทาน

ศัตรูตัวใหญ่คือใจเราเอง ศัตรูภายนอกไม่ร้ายแรงเท่ากับศัตรูภายในศัตรูภายนอกนอนคนละบ้านแต่ศัตรูภายในเรานอนกอดทุกวันการให้อภัยศัตรูใดๆเริ่มต้นที่ใจเราเอง วิธีเริ่มต้นให้เริ่มจาการคิดบวก พูดบวก ทำบวกให้เป็นนิสัยไม่ฝึกนิสัยมองคนในแง่ร้ายการคิดลบคิดร้ายคือการเพาะเชื้อมะเร็งแก่ตนเองโดยไม่รู้ตัวถ้าอยากมีความ สุขใจ ไม่เพาะเชื้อมะเร็งขอให้เรามาแจกรอยยิ้มให้แก่กันให้อภัยแผ่เมตตาไม่เสียเงินไม่สิ้นเปลืองใดๆ

การผูกอาฆาตพยาบาท จองเวรให้ผลข้ามภพ

ข้ามชาติถ้าเราเปรียบภพชาติเหมือนคืนวัน

การนอนหลับเหมือนการตายการตื่นจากหลับ

เหมือนการเกิดภพชาติก็ใกล้ตัวเราเข้ามาการ

ผูกอาฆาตพยาบาท เหมือนการเข้านอนโดย

ไม่ได้อาบน้ำชำระร่างกาย หลับก็ไม่เป็นสุข

ตื่นมาก็ไม่สดชื่น

ในแต่ละวันจิตใจของเราเก็บเกี่ยวเฉี่ยวโฉบอารมณ์ รัก โลภ โกรธ หลง อิจฉา นินทา อาฆาต พยาบาท ขุ่นแค้น ขัดเคือง นานาชนิดเอาไว้ถ้าไม่มีวิธีชำระใจก็จะเกิดสนิมใจขึ้นมาคนไม่อาจนอนได้อย่างมีความสุขหากไม่ชำระร่างกายฉันในใจที่ไม่ชำระจะทำให้ฝันร้ายอารมณ์หงุดหงิดหลับไม่สนิทฉันนั้นการอโหสิกรรมให้แก่คนที่เรารักทำได้ง่ายแต่คนที่เราชังทำได้ยากถึงกระนั้นเราก็ต้องทำให้ได้ การแผ่เมตตาให้ศัตรูที่เขียนไว้นี้พอเป็นแนวทางให้ท่านทั้งหลายฝึกปฎิบัติเพื่อวันหน้าภพหน้าเราจะได้ไม่มีใครเป็นศัตรูต่อไปเป็นการชำระจิตใจของเราให้สะอาดทุกวันๆ เพื่อให้มั่นใจว่าแม้วันนี้เราจะต้องตายจากไปเราก็รู้สึกไม่ได้เป็นศัตรูกับใครไม่มีใครเป็นศัตรูกับเราไม่มีหนี้เวรกรรมใดๆจะต้องไปชดใช้กับใครในพบอื่นชาติโน้นใจเราก็เป็นสุขสบายใจเขาก็เอิบอิ่มเป็นบุญ

เริ่มต้นที่เรามิใช่รอให้เขาเริ่มต้น เริ่มต้นวันนี้มิใช่รอให้ถึงพรุ่งนี้เพราะพรุ่งนี้อาจไม่มีเราการแผ่เมตตาถึงคนที่เรารู้สึกว่าเขาเป็นศัตรูกับเราคือเรารู้สึกเกลียดชังเหลือเกินไม่อยากพูดด้วยไม่อยากร่วมงานด้วยไม่อยากเกี่ยวข้องไม่อยากเห็นหน้าโดยธรรมชาติของมนุษย์ยิ่งเกลียดยิ่งได้อยู่ใกล้ยิ่งโกรธก็ยิ่งถูกแกล้งเขาทำอะไรลงไปดูเหมือนจะขัดใจขวางหูขวางตาไปหมดเพราะเราตั้งใจไว้ผิดเสียแล้วเพียงแค่เห็นก็เป็นทุกข์เขาทำปากขมุบขมิบอยู่ไกลไม่ได้ยินเสียงเรายังคิดว่าเขากำลังด่าเราได้เราเป็นทุกข์เพราะความคิดทุกเพราะจินตนาการเป็นความผิดของเราเองมิใช่ความผิดของเขาบางทีเขาก็แกล้งให้เราเป็นทุกข์เพราะรู้ว่าให้ยาพิษแล้วเรายินดีรับมาดื่มเป็นความผิดของเราเองเรากำลังจุดไฟภายในเผาเราเอง

เราชอบพูดถึงคนที่เกลียดเมื่อพูดบ่อยๆอารมณ์นั้นก็จะฝังแน่นในใจแม้ไม่ปรารถนาจะเก็บความไม่ดีของคนนั้นไว้เขาหารู้ไม่ว่านั้นคือการนำขยะที่เน่าเหม็นมาเก็บไว้ในใจตัวเองการแผ่เมตตาให้คนที่เราเกลียดทำได้ยากแต่ถ้าทำได้แล้วก็จะสบายใจไปตลอดชีวิตอาจจะยากเพียงครั้งแรกครั้งเดียวครั้งต่อไปก็ง่ายยิ่งเราได้ปฏิบัติเป็นประจำจนเคยชินของยากก็เป็นของง่ายทุกอย่างก็ถือเป็นปกติและความรู้สึกเป็นศัตรูหรือโกรธ เกลียด อาฆาต พยาบาท ก็จะเลือนหายไปจากใจเรากระทั่งหมดสิ้น

My name is Blue Sky.

2010-02-01T03:18:00.002+07:00

Hello!Word, You are beautiful ^^

ฉันคือท้องฟ้าที่สดใส ครั้งแรกที่ฉันลืมตามาบนโลกใบนี้
โลกนี้ช่างน่าสนใจ ฉันเริ่มต้นด้วยการอยู่ในโลกใบเล็กๆ
และค่อยๆขยายมันออก โลกที่กว้างใหญ่ทำให้ฉันตื่นตาตื่นใจ

เมื่อฉันโตขึ้นโลกใบนี้ก็ยังคงน่าสนใจอยู่เสมอ
สายน้ำ ภูเขา ต้นไม้ สรรพชีวิตและเหล่าบรรดาผู้คน
ล้วนทำให้ฉันได้เรียนรู้ ว่าฉันคืออะไรและเกิดขึ้นมาเพื่ออะไร

ท้องฟ้า..โอ้ ช่างสวยงามและดูยิ่งใหญ่ ฉันมองไปทุกครั้งที่ฉัน
จินตนาการถึงโลกใบนี้...

ท้องฟ้าเธอช่างดูน่าหลงไหล เธอทำให้ใครต่อใครอารมณ์ดี
ยามเมื่อเธอสดใส ทุกคนต่างพากันสดใส ต้นไม้ สรรพสัตว์
น้อยใหญ่รักเธอ ฉันก็รักเธอ ฉันอยากเป็นแบบเธอจัง
ดังนั้นฉันจะเป็นแบบเธอ เป็นท้องฟ้าที่สดใส ให้ทุกคนอารมณ์ดี
เมื่อเห็นฉัน

โดย ท้องฟ้าสดใส

What is Destiny ?

2010-02-01T01:53:00.003+07:00

การที่คุณจะรักใครซักคนมันเป็นเพราะคุณ ไปอยู่ในที่ที่เหมาะเจาะ
ในเวลาที่เหมาะสม หรือเปล่า ? เป็นความบังเอิญที่คุณจำเป็นจะต้อง
เดินทางเส้นทางที่ไม่เคยผ่าน เข้าเรียนในสถาบันที่ไม่เคยคิดฝัน
หรือพบกับใครที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน หรือเปล่า?

คนบางคนรู้จักกันมานาน ต่างได้คบและควงคนอื่นมาก่อน
แต่สุดท้ายก็กลายมาลงเอยด้วยการคบกันเอง

คนบางคนเพียงได้เจอแค่ครั้งเดียวก็ต่างรู้ซึ่งกันและกันว่าเป็น

คนที่ตามหากันอยู่

ความรักหนอ เจ้าเกิดขึ้นเพราะอะไร ความพึงใจเมื่อแรกเห็น

หรือความผูกพันธ์เมื่อใกล้ชิด

ความรักหนอ เจ้าถูกนำพามาด้วยสิ่งใด กาลเวลาที่ล่วงเลย

หรือจังหวะชีวิตที่คู่ควร

ความรักหนอ เจ้าจะอยู่กับผู้ใด ผู้ที่แสวงหาในความรัก

หรือผู้ที่ขยาดกลัวในตัวเจ้า

ความรักหนอ เจ้าจะอยู่ยาวนานซักเท่าไร ชั่วครู่ชั่วโมงแห่งรัก

หรือจะอยู่ตราบนิจนิรันดร์

ความรักหนอ เจ้าทำให้คนเจ็บเพราะเหตุใด เพราะเจ้าจากไปแล้ว

หรือเพราะเจ้ายังอยู่ในใจไม่เสื่อมคลาย

ความรักหนอ เจ้าอยู่ที่ใดกันเล่า อยู่ไกลสุดแสนไกล

หรืออยู่ใกล้เพียงชายตา

ความรักหนอ เจ้าถูกควบคุมด้วยสิ่งใด สมองอันซับซ้อน

หรือใจที่สับสน

ไม่ว่ารักของเราจะเกิดขึ้นด้วยสาเหตุใด ขอให้งดงามตลอดไปเท่าลมหายใจจะมี

Our Slide ^o^

2010-01-30T16:56:00.011+07:00

Our Slides ,Toh-Peung in the Love ^^