เผยแพร่เป็นธรรมทาน
ศัตรูตัวใหญ่คือใจเราเอง ศัตรูภายนอกไม่ร้ายแรงเท่ากับศัตรูภายในศัตรูภายนอกนอนคนละบ้านแต่ศัตรูภายในเรานอนกอดทุกวันการให้อภัยศัตรูใดๆเริ่มต้นที่ใจเราเอง วิธีเริ่มต้นให้เริ่มจาการคิดบวก พูดบวก ทำบวกให้เป็นนิสัยไม่ฝึกนิสัยมองคนในแง่ร้ายการคิดลบคิดร้ายคือการเพาะเชื้อมะเร็งแก่ตนเองโดยไม่รู้ตัวถ้าอยากมีความ สุขใจ ไม่เพาะเชื้อมะเร็งขอให้เรามาแจกรอยยิ้มให้แก่กันให้อภัยแผ่เมตตาไม่เสียเงินไม่สิ้นเปลืองใดๆ
การผูกอาฆาตพยาบาท จองเวรให้ผลข้ามภพ
ข้ามชาติถ้าเราเปรียบภพชาติเหมือนคืนวัน
การนอนหลับเหมือนการตายการตื่นจากหลับ
เหมือนการเกิดภพชาติก็ใกล้ตัวเราเข้ามาการ
ผูกอาฆาตพยาบาท เหมือนการเข้านอนโดย
ไม่ได้อาบน้ำชำระร่างกาย หลับก็ไม่เป็นสุข
ตื่นมาก็ไม่สดชื่น
ในแต่ละวันจิตใจของเราเก็บเกี่ยวเฉี่ยวโฉบอารมณ์ รัก โลภ โกรธ หลง อิจฉา นินทา อาฆาต พยาบาท ขุ่นแค้น ขัดเคือง นานาชนิดเอาไว้ถ้าไม่มีวิธีชำระใจก็จะเกิดสนิมใจขึ้นมาคนไม่อาจนอนได้อย่างมีความสุขหากไม่ชำระร่างกายฉันในใจที่ไม่ชำระจะทำให้ฝันร้ายอารมณ์หงุดหงิดหลับไม่สนิทฉันนั้นการอโหสิกรรมให้แก่คนที่เรารักทำได้ง่ายแต่คนที่เราชังทำได้ยากถึงกระนั้นเราก็ต้องทำให้ได้ การแผ่เมตตาให้ศัตรูที่เขียนไว้นี้พอเป็นแนวทางให้ท่านทั้งหลายฝึกปฎิบัติเพื่อวันหน้าภพหน้าเราจะได้ไม่มีใครเป็นศัตรูต่อไปเป็นการชำระจิตใจของเราให้สะอาดทุกวันๆ เพื่อให้มั่นใจว่าแม้วันนี้เราจะต้องตายจากไปเราก็รู้สึกไม่ได้เป็นศัตรูกับใครไม่มีใครเป็นศัตรูกับเราไม่มีหนี้เวรกรรมใดๆจะต้องไปชดใช้กับใครในพบอื่นชาติโน้นใจเราก็เป็นสุขสบายใจเขาก็เอิบอิ่มเป็นบุญ
เริ่มต้นที่เรามิใช่รอให้เขาเริ่มต้น เริ่มต้นวันนี้มิใช่รอให้ถึงพรุ่งนี้เพราะพรุ่งนี้อาจไม่มีเราการแผ่เมตตาถึงคนที่เรารู้สึกว่าเขาเป็นศัตรูกับเราคือเรารู้สึกเกลียดชังเหลือเกินไม่อยากพูดด้วยไม่อยากร่วมงานด้วยไม่อยากเกี่ยวข้องไม่อยากเห็นหน้าโดยธรรมชาติของมนุษย์ยิ่งเกลียดยิ่งได้อยู่ใกล้ยิ่งโกรธก็ยิ่งถูกแกล้งเขาทำอะไรลงไปดูเหมือนจะขัดใจขวางหูขวางตาไปหมดเพราะเราตั้งใจไว้ผิดเสียแล้วเพียงแค่เห็นก็เป็นทุกข์เขาทำปากขมุบขมิบอยู่ไกลไม่ได้ยินเสียงเรายังคิดว่าเขากำลังด่าเราได้เราเป็นทุกข์เพราะความคิดทุกเพราะจินตนาการเป็นความผิดของเราเองมิใช่ความผิดของเขาบางทีเขาก็แกล้งให้เราเป็นทุกข์เพราะรู้ว่าให้ยาพิษแล้วเรายินดีรับมาดื่มเป็นความผิดของเราเองเรากำลังจุดไฟภายในเผาเราเอง
เราชอบพูดถึงคนที่เกลียดเมื่อพูดบ่อยๆอารมณ์นั้นก็จะฝังแน่นในใจแม้ไม่ปรารถนาจะเก็บความไม่ดีของคนนั้นไว้เขาหารู้ไม่ว่านั้นคือการนำขยะที่เน่าเหม็นมาเก็บไว้ในใจตัวเองการแผ่เมตตาให้คนที่เราเกลียดทำได้ยากแต่ถ้าทำได้แล้วก็จะสบายใจไปตลอดชีวิตอาจจะยากเพียงครั้งแรกครั้งเดียวครั้งต่อไปก็ง่ายยิ่งเราได้ปฏิบัติเป็นประจำจนเคยชินของยากก็เป็นของง่ายทุกอย่างก็ถือเป็นปกติและความรู้สึกเป็นศัตรูหรือโกรธ เกลียด อาฆาต พยาบาท ก็จะเลือนหายไปจากใจเรากระทั่งหมดสิ้น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น