กลางดึกคืวันศุกร์เวลาประมาณเกือบเที่ยงคืน ฉันนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์
เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น เวลานี้จะมีใครนอกจาก ร.พ. ในเวลานั้นเสียงโทรศัพท์
จาก ร.พ. เป็นสิ่งที่ทุกคนในบ้านกลัวที่สุด ยิ่งโทรมาเวลาฉุกเฉินแบบนี้ก็ยิ่งไม่
อยากรู้ ฉันพยายามจับใจความที่แม่พูดโต้ตอบกลับไปด้วยใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ
มันรู้สึกหวิวๆ บอกไม่ถูกแล้วแม่ก็รีบไปแต่งตัว บอกแค่ว่า ร.พ.โทรให้ไปดูคนไข้
ฉันตัดสินใจโดยไม่คิดเลยว่าต้องไปด้วย แล้วรีบขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างบน
ตอนนั้นก็คิดถึงคำพูดที่แม่ถ่ายทอดจากพยาบาลให้ฟังว่า ญาติจะเข้าไปดูคนไข้มั้ย
ไปดูอาการหน้าห้อง มันหมายความว่าอย่างไร ?? ทำไมต้องไปดูอาการตอนนี้
ขณะยืนรอน้าข้างบ้านไปพร้อมกัน ใจฉันก็คิดไปต่างๆ นาๆ ไม่รู้ที่หน้าห้องฉุกเฉิน
เกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ที่เตียงคนไข้เป็นอย่างไรบ้าง ดวงตาเหม่อลอยและความคิดที่
สับสนนั้นไม่ได้ช่วยให้ได้คำตอบอะไร จนกระทั่งทุกคนได้ขึ้นรถออกจากบ้านมา
เรื่องที่คุยกันในรถ ก็มีแต่เรื่องขอพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย สวดมนต์ภาวนาอ้อนวอน
ในใจฉันอยากให้ตาอดทนอีกนิดรอให้ผ่านคืนนี้ไปให้ได้ รอให้หมอมาดูอาการ รอให้
ทุกอย่างดีขึ้น รอให้หายเจ็บป่วยแล้วเรา ..จะกลับบ้านด้วยกัน
เมื่อถึงหน้า ร.พ.ทุกคนต่างรีบลงมาก่อนให้น้าเอารถไปจอด ฉันและแม่รีบเดินจนเกือบ
เรียกได้ว่าวิ่งไปที่ห้องฉุกเฉิน พอเราทั้งหมดเข้าไปดูตาพยาบาลอธิบายอาการให้ฟัง
แต่ฉันฟังอะไรไม่รู้เรื่องจริงๆ ไม่รู้เค้าตามพวกเรามาทำไม อาการตาแย่แค่ไหนแล้ว
แต่แล้วพยาบาลก็ให้เราไปรออยู่ที่พักญาติด้านนอก ฉันรู้สึกเคืองในใจอย่างมาก ก็ใน
เมื่อเรียกมาแล้วให้รอกระวนกระวายอยู่นอกห้องทำไมวะ ทุกคนรออยู่ที่โซฟาจนประมาณ
ตีสองฉันชวนแม่เข้าไปดูตา ฉันยืนมองตาที่เหมือนจะไม่รับรู้อะไร แต่ที่ฉันข้องใจคือ
ตอนนี้ตารู้สึกเจ็บปวดหรือเปล่า ?? ดวงตาตอนนี้เหมือนไม่ตอบสนองอะไรแล้วฉันเริ่มจะ
ใจไม่ดี แต่ก็ต้องกลับออกไปรอข้างนอก จนแม่บอกว่าตีสี่ค่อยมาหาตาใหม่นะ
ฉันนั้งหลับคาโซฟาด้วยความอ่อนเพลีย จนตีสี่จะชวนแม่เข้าไปหาตา แต่แม่บอกเค้าจะเช็ดตัว
คนไข้ให้รอเดี๋ยว ก็เลยจะรอจนหกโมงเช้าพอยายมาตอนเช้าพวกเราก็พากันไปเยี่ยมตาอีกครั้ง
เมื่อไปล้อมรอบเตียง เราสังเกตเห็นน้ำสีแดงไหลย้อนออกมาทางสายยาง น้าถามพยาบาลว่า
นี่น้ำอะไร "คนไข้เลือดออกค่ะ เพราะหัวใจหยุดเต้นไปแล้วรอบนึงแล้วปั๊มขึ้นมา แต่คนปั๊มเป็น
ผู้ชายแรงเยอะ อาจทำให้ซี่โครงหักได้หรือข้างในบอบช้ำ และคนไข้ก็ไม่ฉี่เลยให้น้ำเกลือให้ยา
ไปเยอะมากแต่ไม่ถ่ายออกมา ตอนนี้มันเลยย้อนออกมาอย่างที่เห็น" น้ำสีแดงผสมกับยาและ
อาหารทะลักออกมาไม่หยุดและเริ่มเปื้อนเตียง ทุกคนรีบพายายออกไปข้างนอกเพราะไม่อยาก
ให้เห็น ฉันก็รีบออกไปเหมือนกันเพราะไม่อยากเห็นภาพนั้น แล้วพยาบาลก็ขอให้เราออกไปข้าง
นอก เพราะจะทำความสะอาดคนไข้ ฉันนั่งอยู่ที่โซฟาตัวเดิมไม่รู้จะพูดอะไรไม่รู้ว่าควรคิดอะไร
ฉันต้องร้องไห้ หรือทำจิตใจให้เข้มแข็งกันแน่ ไม่นานพยาบาลก็วิ่งออกมาบอกว่า "คนไข้หัวใจ
เต้นอ่อนแล้วค่ะ" ทุกคนกรูกันเข้าไปอีกครั้ง ฉันมองเครื่องมือแพทย์ที่มีสายระโยงระยางเต็มไปหมด
ไม่รู้อะไรเป็นอะไร เส้นไหนไว้ทำอะไร แต่ตัวเลขบอกอัตราการเต้นของหัวใจที่ค่อยๆ อ่อนลงเรื่อยๆ
มันทำให้ฉันใจหาย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น